زني كه در هنگام شليك جنايتكاران خودرا فداي خواهرش ميكند

زني كه در هنگام شليك جنايتكاران خودرا فداي خواهرش ميكند

Read More

تصوير تير خلاص مجري برنامه فرداي ما

تصوير تير خلاص مجري برنامه فرداي ما

Read More

قتل عام وحشتناک اشرف... خداحافظی پدر با فرزندش - به قلم: محمدرضا منانی

رحمان يک گرافيست کامپيوتر و طراح بود. او همچنين در طراحيهای سه بعدی در کامپيوتر و انيميشنهای کامپيوتری سررشته داشت و در فن فيلمبرداری تجربه و سابقه زيادی کسب کرده بود. ولی قبل از هر چيز يک انسان آزاديخواه بود که آزادی را نه فقط برای خودش بلکه برای همه مردم ايران می خواست و برای رسيدن به آن از دادن هيچ بهايی فروگذار نمی کرد. 

خيلی شوخ طبع بود و همه اطرافيانش دوست داشتند سر به سرش بگذارند. 

وقتی خبر شهادت تنها فرزندم را در ميان خبر شهادت ديگر همرزمانم در اشرف شنيدم ناخودآگاه به اين فکر افتادم که رحمان هرگز ايران را نديده بود. وقتی چهار ساله بود از مرز ترکيه ايران را به اتفاق او ترک کردم. يک سال قبل يکی از عموهايش در سن 20سالگی در اصفهان زير شکنجه پاسداران به شهادت رسيده بود. يک سال پس از خروج ما از ايران مادر بزرگ رحمان در سن 45سالگی در زير شکنجه به شهادت رسيد. تنها عموی باقی مانده اش در سال 1987 در سن 23سالگی دستگير و به دليل ارتباطی که با ما داشت اعدام شد. 

رحمان را ابتدا به دانمارک فرستاديم و چند سالی در آنجا زندگی و تحصيل کرد. هميشه برايم نامه می نوشت و از دوستان و آشنايان هم احوالش را می شنيدم. در مدرسه و در ميان جوانان بسيار محبوب بود. خيلی به فوتبال و به خصوص تيم بارسلون علاقه داشت و به غير از مطالعه و تحصيلات زمان زيادی به آن اختصاص می داد. چند سال بعد به آلمان رفت و به تحصيلاتش در آنجا ادامه داد. او پناهنده آلمان بود. 

وقتی به اشرف آمد جوان رشيدی شده بود و 18سال داشت. هرگز لحظه ديدارمان را از خاطر نمی برم. پس از اين که او را در آغوش کشيدم و حال و احوال کرديم از او پرسيدم: «چرا به اين جا آمده يی؟ مگر چيزی کم داشتی؟» 

او به من پاسخ داد: «برای آزادی. برای يک ايران دمکراتيک». به او گفتم: «مگر در آلمان آزادی نبود؟!». گفت: «برای مردم ايران نبود». به او گفتم: «راه ما سخت و طولانی است». گفت: «می دانم. آزادی دادنی نيست، گرفتنی است». 

وقد مکر الّذين من قبلهم فللّله المکر جميعاً يعلم ما تکسب کلّ نفسٍ وسيعلم الکفّار لمن عقبی الدّار.

Read More

پیام تحصن های پیوسته و شبانه روزی

پيروزي معلمين پيش دبستاني

معلمين پيش دبستاني پس از چند روز تحصن و اعتراض در مقابل مجلس ارتجاع، نظام آخوندي را وادار به عقب نشيني كردند و پيروز شدند. دراثر اعتصاب معلمان كه باعث شد بحران در جلسات مجلس نظام نيز بالا بگيرد، سرانجام كليات طرح اشتغال معلمان پيش دبستاني و حق التدريسي، تصويب شد و نظام آخوندي ناگزير از عقب نشيني گرديد. 

گسترش اعتراضهای اجتماعی و نارضایتی شدید اقشار مردم از حاکمیت آخوندی، بیانگر وضعیت به‌شدت انفجاری جامعه است. 

شدت و حدت رویارویی مردم با نظام ولایت و رشد اعتراضات اجتماعی - سیاسی، به‌رغم سرکوب عریان و اعدامهای گسترده و خیابانی، همچنین بیانگر این است که سرکوب به مرحله بن‌بست رسیده، و رژیم آخوندی فاقد این توانایی است که مانند گذشته بتواند هر صدایی را خفه کند. 

این وضعیتی است که نگرانی و وحشت نمایندگان مجلس ارتجاع و رسانه‌های هردو باند را به همراه داشته است، آن‌چنان که نسبت به این شرایط به دولت آخوند حسن روحانی هشدار می‌دهند که تا دیر نشده برای مقابله با این وضعیت چاره‌جویی کند. 

در شرایط فعلی هر گونه مقابله خشن با اعتراض‌‌‌‌ها و تحصن‌‌‌‌‌ها به‌مثابه ریختن بنزین در آتش و رساندن جامعه به نقطه انفجاری و وضعیت بی‌بازگشت است، امری که رژیم و به‌ویژه دولت روحانی از آن هراسان هستند و ناگزیرند در رابطه با اعتراضات دم افزون مردم به قول معروف ”دست به عصا“ حرکت کنند. 

به‌دلیل شرایط انفجاری جامعه و بن‌بست در سرکوب است که رژیم نتوانست تحصن معلمان پیش دبستانی را از جلو مجلس ارتجاع جمع کند و این تحصن در مقابل مجلس رژیم ادامه یافت تا اينكه پس از چند روز تحصن و اعتراض در مقابل مجلس ارتجاع، نظام آخوندي را وادار به عقب نشيني كردند و پيروز شدند ،

علاوه بر معلمان تهران، معلمان از شهر ری، شهریار، اسلامشهر و رباط کریم در این تحصن اعتراضی شرکت داشتند. تجمع شبانه روزی معلمان پیش دبستانی و گسترش آن به سایر نقاط استان تهران، در شرایطی است که ایادی رژیم تمامی شیوه‌‌‌‌‌ها را برای برهم زدن آن به‌کار بردند، اما تهدید و تطمیع های آن‌‌‌‌ها چاره‌ساز نبوده و نتوانسته آن‌‌‌‌ها را از ادامه حرکتشان بازدارد. 

جمعی از مدافعان حقوق‌بشر و خانواده‌های زندانیان سیاسی و شهدای قیام نیز در میدان ونک جلو یکی از مراکز وزارت اطلاعات تجمع کرده‌اند و با سر دادن زندانی سیاسی آزاد باید گردد، خواستار آزادی زندانی سیاسی نرگس محمدی و سایر زندانیان سیاسی شدند. 

هواداران زندانی سیاسی محمدعلی طاهری نیز روز سه‌شنبه برای سومین روز در مقابل دفتر آخوند مکارم شیرازی در قم تحصن کردند. آن‌‌‌‌ها تهدید کردند اگر فتوا علیه محمدعلی طاهری تا روز چهارشنبه لغو نشود، به تحصن خود ادامه می‌دهند. 

عده‌یی از مالباختگان مؤسسه غارتگر مالی اعتباری موسوم به میزان مشهد نیز جلو بانک مرکزی رژیم در تهران تحصن کرده‌اند. 

ويژگي اعتراضات و تحصن های کنونی

اعتراضات و تحصنهای کنونی ویژگیهایی دارند که آن‌‌‌‌ها را نسبت به موارد مشابه قبل از خود، برجسته می‌کند: 

 این اعتراضات مستمر و به‌صورت شبانه روزی ادامه دارد و حضور زنان، به‌ویژه حضور زنان مدافع حقوق‌بشر و حقوق زندانیان سیاسی در آن‌‌‌‌ها چشم‌گیر است. 

 شرکت کنندگان در این تحصن‌‌‌‌‌ها و اعتراضات برای مقابله با سرکوب و تبعیض رژیم آخوندی، از آن‌چنان انگیزه‌ای برخوردارند که بسیاری از مادران همراه با کودکشان به‌صورت شبانه روزی در تحصن و اعتراض شرکت دارند، مسأله‌ای که به سایر هموطنان پیام ایستادگی می‌دهد و انگیزه بخش است. 

بی‌دلیل نیست که اضافه بر نمایندگانی از مجلس ارتجاع، رسانه‌هایی از هر دو باند رژیم نیز آشکارا نسبت به پتانسیل انفجاری جامعه و فوران اعترضات و شعله‌ور شدن مجدد قیامهایی مشابه قیامهای سال 88 وحشت‌زده هستند و هشدار می‌دهند. 

روزنامه ابتکار 17مرداد 94 در مطلبی با عنوان «مراقب ظرفیت مردم باشید» ظرفیت انفجاری جامعه را به دولت روحانی گوشزد می‌کند که «انتظار جامعه به سرآمده و تحملش به حداقل رسیده است». 

اما واقعیت این است که نظام آخوندی در شرایط پس از زهر اتمی، در وضعیت خطیری قرار گرفته است. زیرا از یکطرف توان مقابله با اعتراضات گسترده اجتماعی را ندارد و می‌ترسد هر گونه اقدام سرکوبگرانه جرقه‌ای برای یک انفجار باشد، و از طرف دیگر مجبور است که با ارعاب به‌وسیله اعدام و دست و پا بریدن شرایط را کنترل کند. این نیز از سلسله بن‌بستهایی است که نظام زهرخورده آخوندی در آن گیر کرده است. 

مردم محروم که کارد به استخوانشان رسیده است و از وعده و وعیدهای فریبکارانه آخوند‌‌‌‌ها به تنگ آمده‌اند، با درک وضعیت بحرانی و ضعف رژیم، بیش از پیش بر خیزش‌‌‌‌ها و اعتراضات خود افزوده و بر مطالبات خود پافشاری می‌کنند. 

اعتراضات شبانه روزی اخیر، آن هم در برابر مجلس رژیم و ساختمان وزارت بدنام اطلاعات و خانه آخوند مکارم مرجع تقلید نظام آخوندی در قم، نشان‌دهنده ‌این است که اعتراضات و خیزش اقشار مختلف مردم وارد مدار دیگری شده است و این موضوع وحشت مقامات نظام ولایت را به‌دنبال داشته است. 

پس پيش بسوي اعتراض و بيان هرچه بيشتر خواسته هاي برحقمان تا تحقق همه آنها. 

كمپين براي آزادي ايران

Read More

با وحشي تر از سگ هار چطور بايد مقابله كرد؟

روزي سگ هاري دنبال يك جوان كرده  و قصد دارد او را به هر قيمت از هم پاره كند ، جوان بيچاره هم با سرعت مي دويد و كمك كمك گويان تلاش مي كرد كه جانش را از دست سگ هار حفظ كند. عاقبت سگ كه سرعتش خيلي بالا بود جوان را گرفت و چيزي از او باقي نگذاشت، در كوچه بعدي سگ  هار با جوان ديگري مواجه شد و قصد داشت او را نيز مثل جوان اول طعمه خودش بكند،  لذا غرغر كنان قصد حمله كرد و حالت حمله به خود گرفت ، اما اين جوان با شجاعت تمام به جاي اينكه پا به فرار بگذارد، همانطور كه به سگ نگاه مي كرد، روي زمين نشست تا سنگي بردارد و سگ را با آن عقب براند، سگ از ترس سنگ خوردن دو پاداشت و دوپاي ديگر هر قرض گرفت و با سرعت فرار كرد. 

حالا اين داستان را داشته باشيد حكايت ما مردم ايران است ، در مقابل اين رژيم كه روزانه اعدام مي كند و مي گيرد و مي كشد ، اگر هر قدر بترسيم و فرار كنيم او وحشي تر مي شود و هرچي بيشتر و باسرعت بالاتر به ما حمله مي كند، مي داند كه طعمه اش ترسيده و راه چاره اي جز فرار ندارد، پس مي تواند با سرعت بالاتري به وحشي گريش ادامه بدهد ، ولي اگر مثل آن جواب دوم ، قيمت يك لحظه  شجاعت را بدهيم و چشم در چشم سگ هار بجاي فرار كردن و ترس ، سنگي برداريم آنوقت است كه بادكنك و دود و دم سگ بيچاره خالي مي شود و وحشي تر از سگ هار يعني يك چيزي مثل پاسدارها و بسيجي ها هم كه باشد پا به فرار مي گذارد.  

اين را مردم خودمان بارها و بارها تجربه كرده اند ، همين روزها را نگاه كنيد ، وقتي در مقابل اسيد پاشي كوتاه نيامديم ، انها عقب كشيدند ، وقتي مردم مهاباد در مقابل تجاوز به ناموسشان كوتاه نيامدند ، آنها عقب كشيدند ، وقتي ياران و دوستان استاد طاهراي خسته نمي شوند اين حكومت است كه خسته مي شود ، وقتي در مقابل خواستها و اعتراضات كوتاه نمي آييم آنها هستند كه مجبورند به خواسته ما تن بدهند . 

بياييدنگاهي به كل منطقه بيندازيم: مردم سوريه 4 سال ايستادند ، قيمت دادند ، جنگيدند وجهان را به حمايت مجبور كردند و اين رژيم اسد است كه رو به زوال است و حالا ديگر عمرش رو به پايان است ، در يمن و عراق و فلسطين هم همين مساله اثبات شده است، وقتي مردم مي ايستند ، ديكتاتور هر قدر هم كه طول بكشد بالاخره رفتني است.

پس، جوان ايراني كه قدمت مبارزات حق طلبانه اش در منطقه از همه كشورها بيشتر است  و قيام 88 الگوي همه كشورهاي بپاخاسته است ، هرگز نبايد در مقابل وحشي گري هاي رژيم از ترس جان فرار كند و نمي كند ، جوان ايراني همان است كه مثل سياوش و مثل آرش و مثل حنيف نژاد و احمد رضايي ، مثل كيانوش و صبا  و وووو مي ايستد و دژخيم را به زانو در مياورد. همان است كه هرگز بر روي زانوانش زندگي نمي كند و ايستاده مردن را برميگزيند.

اين روزها كه به سالگرد 50 سالگي سازمان مجاهدين خلق ايران ، سازماني كه 50 سال است براي آزادي خلق و ميهن از چنگال اين ديو صفتان لحظه اي از پرداخت قيمت فروگذار نكرده است نزديك مي شويم ، همه بايد خوب بدانيم كه وقتي ديو تنوره مي كشد و ظلم بيداد مي كند ، رمز ماندگاري و اعتلا كلمه فدا است . پس هركس بايد سهمي و قسمتي از اين نبرد براي آزادي را به دوش بكشد ، هركس به اندازه توان و وسع خودش ، اگر هركس به اين فكر كند كه اگر سگ منرا بگيرد ديگر چيزي از من نمي ماند ، بداند كه دارد شهر را به گله اي از سگها واگذار مي كند!! تا نه تنها او  بلكه تمام دوستان و خانواده اش را هم تكه پاره كند !! 

پس بياييد همه باهم راه و رسم ايستادگي را در پيش بگيريم و بجاي فرار اولين سنگ را به سمت سگ هار بزنيم، حالا اين سنگ حتي اگر يك سنگ ريزه هم باشد و حتي فقط حالت سنگ زدن و روحيه تهاجمي باشد، بازهم حمله به دشمن است و فرقش با فرار كردن دو دنياست .

جالب اينكه سگ هار فقط از حالت تهاجمي جوان دومي فرار كرد،  چرا كه هيچ سنگي براي زدن روي زمين نبود!!

كمپين براي آزادي ايران

Read More

ياد خورشيد سواران

اين جا خواهان ديدار مرداني هستم كه آوازي سخت دارند 

مرداني كه هيون را رام ميكنند و بر رودخانه ها ظفر مي يابند

مرداني كه استخوانهايشان به صدا در مي آيد و با دهان پر از خورشيد و چخماق  مي خوانند

بنيانگذاران سازمان مجاهدين خلق ايران محمد حنيف نژاد سعيد محسن و اصغر بديع زادگان در سحرگاه چهارم خرداد 1351 همراه با دو تن از ياران پاكبازشان مجاهدين شهيد محمود عسگري زاده و  رسول مشكين فام (اعضاي مركزيت مجاهدين است ) جاودانه شدند 

آن  روز خورشيد سواران ما به خاك افتادند تا خورشيد جاودانه انقلاب بر بام ايران طلوع كند آنان راهگشاياني بودند چنگ انداخته بر سقف بلند توحيد و انقلاب كه بر جبر شرايط شوريدند و سمند سركش ناممكن را رام كردند، آنان، تكيه زده بر خورشيد،  از ژرفاي جريان خود به خودي رودها سر بركشيدند و در پرتو يقين شفافشان به پيروزي خلق، دميدن محتوم صبح آزادي را بشارت دادند خروش آنان راهم اينك در ستيغ همه  كوهها، در بلند همه ابرها و در وسعت همه صحراهاي ايران زمين ميتوان شنيد 

محمد حنيف نژاد بنيانگذار سازمان مجاهدين خلق ايران از جمله انقلابيون جواني بود كه در سالهاي اول دهه چهل به جمعبندي مبارزات مردم ايران و علل شكستهاي انقلاب مشروطه، نهضت جنگل، نهضت ملي به رهبري دكتر محمد مصدق و هم چنين جبهه ملي دوم پرداخت. حنيف كبير علت اصلي همه ناكاميهاي مبارزاتي را به رغم همه فداكاريها و از خودگذشتگيهاي مردم در ضعف رهبري جنبش يافت واقعيت اين بود كه با تغيير شرايط  و در دوراني كه شاه دست به يك چرخش تاريخي براي تغيير نظام بورژوا -ملاك كشور به نظام بورژوازي كمپرادور زده بود ضعف تاريخي و بي كفايتي رهبران جنبش بيش از هر وقت ديگر خود را نمايان مي ساخت شكست تظاهرات مردمي در 15 خرداد سال 42 نيز به خوبي نشان داد كه دوره مبارزات رفرميستي به پايان رسيده و اگر راهي براي نجات خلق و ميهم متصور است بايستي آن را تنها در مبارزه انقلابي مسلحانه جستجو كرد اما اين راه راهي بس دشوار بود و الزاماتي را طلب مي كرد كه دست نيافتني به نظر مي رسيد اين بو دكه رهبران بي كفايت آن زمان جنبش، همگي در برابر شرايط تسليم شدند و هر يك به نحو به توجيه دست كشيدن از مبارزه و  رها كردن مردم پرداختند در چنين شرايطي حنيف به اتفاق ياران پاكبازش مجاهدين شهيد سعيد محسن و اصغر بديع زادگان با اراده يي استوار و ايماني خلل ناپذير طرحي نو در فلك مبارزاتي مردم ايران پرداختند براي اولين بار در تاريخ مبارزات رهاييبخش مردم ما در شهريور ماه سال 1344 سازماني با ايدئولوژي توحيدي آرمانهاي مردمي و مشي انقلابي مسلحانه بنيان گذاشته شد سازمان شش سال تمام در اختفاي مطلق به كار عضوگيري آموزش ايدئولوژيك و سياسي كادرها و اعضا و مدون كردن تجربيات و دستاوردهاي ايدئولوژيك انقلابي پرداخت مجاهدين در اول شهريور 1350 مورد يورش وحشيانه ساواك قرار گرفتند 

دشمن زخم خورده به شكنجه وحشيانه و اعدام پيشتازان انقلاب پرداخت و در چهارم خرداد سال 51 بنيانگذاران سازمان را به جوخه تيرباران سپرد هر چند حنيف و يارانش با  دهان پراز خورشيد و چخماق سرود شهادت خواندند اما راهي كه آغاز شده بود ادامه يافت خلق قهرمان ايران در ابعادي وسيع سازمان پيشتازش را شناخت و دريافت كه بن بست تاريخي مبارزات شكسته و راه نوين انقلاب گشوده شده است

Read More

قسمت دوم تاريخچه مجاهدين خلق ايران

رأی ندادن به قانون اساسي 

از سوی ديگر، خمينی که از روز اول در انديشهٴ قبضهٴ انحصاری تمام اهرمهای قدرت و تحکيم پايه های ديکتاتوری ابدمدت خود بود؛ توسط مجلس خبرگان که آن را جايگزين مجلس مؤسسان کرده بود، ولايت فقيه را به عنوان يک اصل، وارد قانون اساسی اش کرد. اما مجاهدين ضمن افشای مفهوم اين اصل که به حکومت مطلقه و فاشيسم دينی لباس قانونی و مشروعيت می پوشاند، از شرکت در همه پرسی قانون اساسی و دادن رأی به آن خودداری کردند. 

Read More

محمد حنيف نژاد كه بود؟

محمد حنيف نژاد در سال1318 در خانواده يی زحمتکش و محروم در تبريز متولد شد و از کودکی با دردها و رنجهای محرومان آشنا گرديد. 

تحصيلات ابتدايی و متوسطه را در دبستان همام و دبيرستانهای منصور و فردوس اين شهر گذراند. 

فعاليتهای اجتماعی همواره جزيی از زندگی حنيف نژاد بود. از دوره دبيرستان در هيأتهای مذهبی به فعاليت پرداخت، و در کوران نهضت ملی شدن نفت با مسائل سياسی آشنا گرديد. 

پس از گرفتن ديپلم، به دانشکده کشاورزی کرج راه يافت. با ورود به دانشگاه، فعاليتهايش گسترش پيدا کرد. او نماينده دانشجويان دانشکده خود در جبهه ملی و عضو فعال نهضت آزادی و مسئول انجمن اسلامی دانشجويان دانشکده مزبور بود. در سال 1342 در رشته مهندسی ماشين آلات کشاورزی فارغ التحصيل شد. 

محمد در هر جمعيتی که وارد می شد، تحرک و فعاليت بيشتری بدان می بخشيد.

فعاليتهای گسترده او باعث شد که دو روز پيش از رفراندوم قلابی شاه در بهمن سال1341 از طرف ساواک دستگير شود. او هفت ماه را در زندانهای قزل قلعه و قصر گذراند. در زندان قزل قلعه بود که با پدر طالقانی آشنا شد. در همان زمان در زندان تحليلهای سياسی و برداشتهای ايدئولوژيک جديدش را می نوشت و برای دوستانش به بيرون می فرستاد. 

محمد حنيف نژاد پس از فراغت از تحصيل، در سال1342، به خدمت سربازی رفت. 9ماه در سلطنت آباد تهران و بقيه سربازيش را در مرکز توپخانه اصفهان و پادگان مرند سپری کرد. اين دوران نيز برای او آموزنده بود. ماهيت ارتش شاه را بيشتر شناخت و در زمينه نظامی، تجربه ها و درسها فراگرفت. 

پس از بازگشت از نظام وظيفه، با سعيد محسن به مطالعات عميق تری روی آورد. در آن دوران وقايع 15خرداد 1342 اتفاق افتاده بود. 

در سال39 که در اثر فشار آمريکا بر روی رژيم شاه برای پذيرش رفرمهای مورد نظر در جهت تغيير بافت التقاطی نظام حاکم از بورژوا ـ ملاک به سرمايه داری وابسته و تن دادن به سلطه آمريکا به عنوان قدرت مسلط به جای انگليس، ديکتاتوری شاه تضعيف شده و در نتيجه مقداری فضای باز سياسی ايجاد شد، مجدداً انبوه جريانها و افراد سر برداشتند. اما پس از سرکوب خونين قيام 15خرداد42 همه آنها دوباره ذوب شدند و از صحنه مبارزه خارج شدند. در اين ميان محمد حنيف نژاد و سعيد محسن به ويژه با مطالعه درباره جنبشها و مبارزات مردم ايران و به ويژه مطالعه درباره روش احزاب سياسی ايران و علل شکست آنها، بدين نتيجه رسيدند که علت اصلی شکست مبارزات گذشته فقدان يک رهبری ذيصلاح انقلابی مجهز به علم مبارزه و دارای تئوری انقلابی و آماده برای مبارزه و عمل انقلابی بوده است. در مورد شرايط مشخص پس از سرکوب قيام 15خرداد هم که اشکال رفرميستی مبارزه به بن بست رسيده بود، به اين نتيجه رسيدند که دوران کارهای رفرميستی سپری شده است و برای مقابله با رژيم ديکتاتوری و وابسته شاه راهی جز راه مبارزه مسلحانه وجود ندارد. اين کشف انقلابی، نطفه اوليه تشکيل سازمانی بود که بعدها «مجاهدين» ناميده شد. محمد حنيف، سعيد محسن و اصغر بديع زادگان در نيمه شهريورماه 1344 هسته اوليه سازمان مجاهدين خلق ايران را بنيانگذاری کردند. 

مجاهد شهيد محمد حنيف نژاد با درکی نوين و خلاق به دور از برداشتهای ارتجاعی و استثماری، از ايدئولوژی توحيد و اسلام، قرآن و نهج البلاغه را به عنوان اصيل ترين منابع اين ايدئولوژی و راهنمای عمل مطالعه می کرد و به تبيين مفاهيم آن می پرد اخت. 

او با همان جديت، مکاتب فلسفی، اجتماعی و انقلابی ديگر را نيز مطالعه می کرد. برای او حل مسائل انسان و به خصوص انسان معاصر و مردم دردمند استثمار شده جامعه ايران مهم بود. محمد معتقد بود هر نظری که انسان را در راه تکامل هدايت کند، و هر مکتبی که انسانهای به زنجير کشيده را آزاد سازد، تکامل دهنده است و بايد از دستاوردهای انقلابی ديگران استفاده نمود. 

حنيف نژاد معتقد بود وظيفه و رسالت انسان صرفاً شناخت جامعه نيست، بلکه بايد آن را در جهت تکامل تغيير داد. احساس مسئوليت نسبت به سرنوشت انسانهای مظلوم و تحت استثمار جامعه، او را به عمل فرامی خواند. او می گفت اگر در حدی که درک کرده ايم، دست به عمل نزنيم، به دور خواهيم افتاد. زيرا تأثير عمل است که می تواند دانسته ها و شناساييهای ما را عميق تر کند و ما را از تکرار نوسانی راهها و حرفهای قبل بازدارد. در همين راستا بود که او در کنار کار مخفی، قسمتی از وقت خود را برای جامعه گردی صرف می کرد. به جنوب تهران يا به روستا می رفت و با توده های مردم می نشست، از آنها نيرو می گرفت و از آنها می آموخت. او می گفت که اگر با توده های مردم و در کنار آنها نباشيم، و اگر سالها در محيطی دربسته به مطالعه کتاب و تفکر و انديشه بپردازيم، محال است که بتوانيم کوچکترين تغييری در وضع جامعه به وجود آوريم. 

محمد در يک جا نوشت: «برای درک قانونمندی هر بخش از طبيعت بايد بر آن قسمت از طبيعت عمل کنيم. مثلاً برای درک قوانين حاکم بر جانوران بايد بيولوژی حيوانی را مطالعه کرد. برای درک قوانين اجتماع بايد در آن زيست و آن را مطالعه کرد. برای درک قوانين مبارزه بايد در جريان آن شرکت کرد. برای رهبری مبارزه، نمی شود از حاشيه دستور داد. صلاحيت يعنی چه؟ از کجا ناشی می شود؟ صلاحيت چيزی نيست که انسان از شکم مادر با خودش سوغات آورده باشد. صلاحيت از شرکت در عمل توأم با جمعبندی نتيجه تجربيات به دست می آيد». و در جای ديگری به ياران خود توصيه می کرد: «در بازديد از روستاها تنها به شناخت روابط توليدی روستا اکتفا نشود، بلکه برادران توجه داشته باشند که درک روابط اجتماعی روستا از نظر شناخت روستاييان که از نظر کار آينده ما در روستا ضروری است، نيز لازم می باشد». به راستی که او لحظه يی غافل و فارغ از زمينه های عملی مبارزه نبود. اين هوشياری در جديت او در برخورد با مسائل مختلف و بيزاری او از مسامحه و اهمال خود را نشان می داد.

جدی بودن محمد همواره با نظم همراه بود و همين نظم در کارها به وی اجازه می داد که از وقتش بيشترين استفاده را بنمايد. کارها برايش درجه بندی داشت، برای هر کدام به نسبت درجه اهميتشان وقت و انرژی می گذاشت. اگر عملی را می پذيرفت به بهترين نحو انجام می داد. همين امر سبب می شد با اين که بيماری سينوزيت آزارش می داد و به شدت ضعيفش ساخته بود، اما به همه کارهايش به خوبی برسد. 

در کنار کارهای تئوريک و تدوين ايدئولوژی سازمان او از کارهای عملی و ورزشی غافل نبود. در پايگاههای مخفی خود در کارهای طبخ و نظافت هميشه پيشتاز بود و کوهنوردی برايش آن چنان جدی بود که ديگر کارها. او با تمام گرفتاريهای سازمانی، هفته يی يکبار به کوه می رفت و می گفت: «آغوش کوهستان هميشه برای آنان که عليه کاخ نشينان قيام می کنند، باز است».

ضربه اول شهريور1350 که طی آن بيش از 95درصد اعضا و کادرهای سازمان دستگير شدند فرازی بود که يقين استوار او به مبارزه و پيروزی را نشان داد. برخورد حنيف در برابر اين ضربه که می توانست تمامی هستی و موجوديت سازمان را از بين ببرد به راستی آموزنده بود. 

اين ضربه برای سازمان جوانی که در آغاز کار خود بود و خود را برای دست زدن به عمليات بزرگ در آينده خيلی نزديک آماده می کرد، به شدت ناگوار بود. کسانی که خود در چنين شرايطی قرار گرفته اند می توانند حالتی را که به افراد آن سازمان دست می دهد احساس کنند. در آن زمان که آن همه مأموران ساواک دربه در به دنبال حنيف نژاد و ديگر افراد سازمان می گشتند و شکنجه های وحشيانه روی مجاهدين ادامه داشت، حنيف نژاد برای رفقايش چنين نوشت: «اگر از شکستی که پيش آمده درست درس بگيريم می توانيم آن را تبديل به پيروزی کنيم. آنچه که به ما ضربه می زند اشتباه ماست، نه هوشياری و قدرت دشمن. حوادثی که پيش آمد بر ما ثابت کرد که دشمن نه تنها از نظر استراتژی، بلکه در تاکتيک هم ضعيف است». انسان در برابر چنين موضعگيری در مقابل ضربات وارده به ياد اين جمله چه گوارا می افتد که « انقلابی کسی است که وقتی پيروزی هم چون چراغی کم نور در نقطه يی دوردست کورسو می زند، آن را مانند خورشيد پيش چشم خود روشن ببيند».

محمد حنيف نژاد در تهيه و تدوين مباحث ايدئولوژيک سازمان خود نقش اساسی داشت. او از قدرت جمعبندی عميقی برخوردار بود و از جريانها، قانونهای عام مبارزه را بيرون می کشيد. 

قبل از حنيف نژاد، آنها که نيروهای در صحنه بودند، با رنگ اسلامی يا ملی، قبل از هر چيز تابع تعادل قوای بين المللی يا تعادل جناحهای درونی حاکميت بودند. 

اما در همين شرايط کانون و هسته مرکزی مجاهدين در سال 44 با زدن مهر بطلان ايدئولوژيکی، سياسی و تشکيلاتی به اسلام استثماری و زدن مهر بطلان به مبارزه غير انقلابی، تشکيل شد و با همه آنها مرزبندی کرد؛ از لحاظ ايدئولوژيک، با مرزبندی صوری بی خدا و باخدا، از لحاظ سياسی با مبارزه رفرميستی و قانونی و از لحاظ تشکيلاتی با مبارزه تفننی، و بدين ترتيب مبارزه انقلابی حرفه يی و مخفی را با اتکا به ايدئولوژی ضداستثماری توحيدی پيشه کرد. 

رژيم شاه که به خوبی به اهميت کار سترگ محمد حنيف نژاد آگاه بود، بعد از اسارتش، پس از شکنجه های وحشيانه از او می خواست که برای نجات از اعدام يکی از سه شرط زير را بپذيرد: 

يا در جهت تفرقه اندازيهای مطلوب ارتجاعی و استعماری، بر تضاد اسلام و مارکسيسم تأکيد کند، يا با مبارزه مسلحانه اعلام مخالفت کند يا بگويد مجاهدين به عراق وابسته اند. 

دژخيمان شاه به محمد حنيف می گفتند که اگر يکی از اين سه شرط را قبول کند از اعدام او صرفنظر خواهند کرد. ولی بنيانگذار مجاهدين هيچ کدام از سه شرط رژيم شاه را نپذيرفت و با اقتدا به سرور آزادگان سيدالشهدا، شهادت را برگزيد. محمد حنيف نژاد و 4تن از يارانش در سحرگاه 4خرداد1351تيرباران شدند.

Read More

پنجاه سالگيت مبارك

من 50 ساله شدم من سازماني هستم كه روز 15 شهريور 44 اولين بار بذرم را دانشجويي كاشت كه 26 سال بيشتر نداشت اسمش محمد بود كه دوستانش به او محمد آقا ميگفتند تا 6 سال اول مخفي بودم اما سال 50 ضربه خوردم و مرا در بند كردند و چه شلاقها و تطميع ها كه نكردند تا مرا از هدفم بازدارند اما گفتم نه!!!

محمدم را از من گرفتن به او گفته بودند دست از هدفي كه داري بردار تا به تو زندگي دوباره ببخشيم اما ايستاد و گفت زندگي براي من در مقابل آرمانم چيز بي ارزشيست و هر گز بذري كه براي آزادي كاشته ام را با زندگي خودم معاوضه نمي كنم تا سال 57 آنهاي كه روح و قلبشان با محمد آقا بود همچنان راست قامت وبا اميد به افقهاي روشن فردا در زندانها بودنداما راه و رسمشان را مردم كوچه پس كوچه هاي شهر آواز مي دادند و آن را عزيز مي شمردن.....بله آن بذر و آن جانفشاني ها و بهايي كه دراين راه داده شد كارش را كرد و سياهيها يكي پس از ديگري محو شدند و بهار آمد باتمامي زيباييهايش و من آن را باتمام وجودم حس ميكردم اما چيزي نگذشت كه خيلي زود ديدم زمستان آمد شهر به سياهي تبديل شد و سنگفرشهاي خيابان پر شد از خون هزار هزار عاشق كه به جرم آزادگي و مردانگي به خاك مي افتادند.....آه چقدر كوتاه بود اين بهار.....كفتارهاي وحشي، شهر را به تصرف خود در آوردند و با تمام وجودشان ميخواستن مرا نابود كنند هزار هزار را در زنداني به نام اوين در بند كردند.... آهاي زندان اوين بگو به تاريخ كه چه ها ديدي...بگو از دختران 14 ساله تا زنان باردار و تا مادران سالخورده بگو از داريوش بگو از ناصر از فاطمه از پروين و از هزار هزار بگو....بگو چگونه براي آزادي حتي نامشان را به كفتار ندادن و خود پيماني شدند براي آيندگان 

بگو از قتل عام 30 هزارگل سرخ كه فرياد زدند ناممان مجاهد است و تنها ما را به همين جرم به پاي چوبه هاي دار مي برند.....آهاي تاريخ بنويس از اين آزادگان بنويس كه سنگ هم در مقابل شهامت و شجاعتشان ذوب مي شود.....بنويس از آنهاي كه هم نسل من نبودن نسل سوم و چهارم بودن......از حنيف از سعيد از رحمان .........آنها هرگز ايران را نديده بودن اما در راه آزادي سوگند خوردندكه تا آخر با كفتارها مبارزه كنن زيرا كه ايمان داشتن كه وقتي عاشقند ميتوانند، پيروز شوند......امروز من 50 ساله شدم هزاران بار مرا به بند كردند و بر تنم شلاق زدن و بر سرم ريختن و خاكسترم كردن اما هر بار بلند مي شوم و مي ايستم با قامتي سر فراز تر به افق هاي روشن فردا مي نگرم و ايمان دارم كه خورشيد به سرزمين ما طلوع خواهد كرد.....و اين فداكاريها روزي به ثمر خواهد نشست.

Read More

عبور از هفت درياي خون و توطئه

اگر برای رسیدن به آزادی، باید از هفت خوان سرکوب و زندان و شکنجه و تیرباران گذشت، 

اگر برای رسیدن به آزادی باید از هفت خوان اتهام و شیطانسازی و خنجر و خیانت عبور کرد، 

اگر برای رسیدن به آزادی باید از هفت خوان هفتاد ابتلا و آزمایش گذشت، 

آری، آری، ما در نبرد آزادی، برای صدها هفت خوان دیگر حاضر و آماده‌ایم!

اين فرياد رسا از كدام حنجره اوج گرفت ؟

آري اين صداي رساي رئيس جمهور برگزيده مقاومت ايران وسازمان مجاهدين خلق ا يران است

سازماني كه از هفتاد خوان ابتلاء وآزمايش گذشت تا آزادي را به مردم  ايران باز گرداند

با جشن وشادي و بردن آرم و نماد سازمان در تك به تك خانه هايمان سرتاسر دنيا چراغي روشن مي كنيم كه گواهي مي دهد كه سازمان مجاهدين نور اميد هر ايراني آزاده وآزاديخواه هست 

Read More

عكس تاريخي از تختي

Read More

داستان خورشيد وآسمان سياه ايران

در روزهایی که همه جای آسمان میهن را ابرهای سیاه پوشانده خورشيدي در بيكران سينه هر ايراني مي تابد ، خورشيدي كه دم از صبح وآمدن فردا مي زند و با خود عهد بسته است روشني را به آسمان ايران زمين باز  گرداند و لحظه اي از تلاش براي  نيل به اين آرمان كوتاه نيامده است  .... در آستانه سالگرد تاسيس سازمان پر افتخار مجاهدين خلق ايران هستيم ، سازماني با 50 سال سابقه درخشان درنبرد عليه سياهي  با تاريخچه اي آذين به خون رشيد ترين فرزندان ايران همان ها كه با فداي همه چيزشان كمر به آزادي مردم در زنجيرمان بسته بودند اگر چه امروز نيستند كه شكوفايي بذري را كه كاشتند وبا خون خويش آبياري كردند ببينند اما ما به ياد آن عزيزان اين روز خجسته را جشن مي گيريم

باشد كه با همديگر بتواني ايراني نو بسازيم 

Read More

ايمان به آزادي

نیم قرن نبرد با دو دیکتاتوری را با امید و ایمان به آزادی، پشت سر گذاشته‌ایم و باز هم با امیدی صدچندان به پیش می‌رویم تا آنگاه که آزادی و دموکراسی در ایران بر تخت پیروزی بنشیند

بله نيم قرن پر افتخار، نيم قرن ايستادگي  بر سر پيمان ، پيماني ناگستستني بين خلق و مجاهد خلق 

با فرا رسيدن 15 شهريور سالروز تاسيس سازمان پرافتخار مجاهدين خلق ايران  مي خواهيم در تمام شهرهاي ايران و كشورهاي اروپايي و آمريكايي به اين مناسبت جشن و پايكوبي برگزار كنيم  و در همه جا شيريني پخش كنيم و آرم سازمان را گلباران كنيم  و از شما مي خواهيم  با ما همراه و هم گام باشيد تا بتوانيم لرزه به تن دين فروشان تاريخ يعني رژيم سفاك خميني و خامنه اي  بيندازيم 

Read More

50 سال حيات پر افتخار

50 سال مبارزه و فداي حد اكثر 

از محمد حنيف ويارانش تا جواني كه امروز به اين مقاومت  پيوست همگي با فداي همه چيزخود يك آرمان را دنبال مي كنند آرمان آزادي خلق قهرمان ايران 

مگر مي شود خلقي را تا ابد اسير و در زنجير نگه داشت؟ 

سازمان مجاهدين از 5 دهه عمر پر افتخار خود در جنگ با دو ديكتاتوري شاه  وشيخ از گردنه هاي بسا صعب العبور گذشته كه هر كدام براي نابودي يك دولت كافي بوده اند اما هر بار محكم تر ، جانانه تر وبا عزمي جزم تر ازميان آتش توطئه گذشت و بيشتر از قبل بر تحقق  اين آرمان پا كوبيد تا به الان كه تغيير ايران را در دسترس قرار داده است 

گرامي باد  پنجامين سال اين حيات پر افتخار 

Read More

فراخوان احمد شهید به توقف اعدام زندانی سیاسی محمدعلی طاهری

احمد شهید، گزارشگر ویژه سازمان ملل‌متحد با صدور بیانیه‌یی خواهان توقف اعدام زندانی سیاسی محمدعلی طاهری شد.

احمد شهید در بیانیه خود تأکید کرد: این حکم اعدام غیرقابل‌قبول است و آشکارا نقض قوانین بین‌المللی است که شهروندان به‌خاطر باورهای صلح آمیزشان دستگیر، زندانی و به مرگ محکوم می‌شوند.

گزارشگر ویژه حقوق‌بشر سازمان ملل تأکید کرد: سازمان ملل مخالف چنین اعدامهایی است.

Read More

بهشت من!

این نوشته  متعلق به مجاهد مجروح اشرفی، احمد ناظم زمرّدی از شدیدترین مجروحان 19فروردین 1390 است

احمد که در اواخر خرداد 1360 به دنیا آمده و کمتر از سه ماه بعد، پدرش مجاهد خلق رضا ناظم زمرّدی در سن 25سالگی به جرم عضویت در مجاهدین در حالی‌که متأهل و دو فرزند شیرخوار داشت در 4شهریور 1360 در شهر بابل به حکم قاضی شرع خمینی تیرباران شد.

این شهید والاقدر در زمان شاه نیز در حالی که هنوز سن قانونی هم نداشت به‌خاطر فعالیت علیه رژیم شاه و هواداری از مجاهدین دستگیر و مدتها در بند زیر 18سالگان به‌سر برد

مجاهد خلق احمد ناظم زمرّدی دو سال را در زمان طفولیت با مادرش مهری جواهریان در زندان خمینی گذراند.

بهشت من! 

همه‌جا سپید سپید بود، پس از قطع شدن آن صفیر تیز و ممتد در سرم، دیگر جز صدای نسیمی که بیشتر آن را با حس لامسه حس می‌کردم، چیزی به گوشم نمی‌رسید. احساس بی‌وزنی داشتم، تو گویی به خوابی عمیق فرو رفته‌ام. اما نه! این خواب نبود، بسا فراتر از آن بود.

آرام ‌آرام به یاد می‌آوردم. آخرین باری که به ساعت نگاه کردم، هفت و ده دقیقه کم را نشان می‌داد و تاریخ روی عدد نوزده ایستاده بود. نوزده فروردین. کم‌کم تصویر برایم واضح می‌شد؛ دوستانم را می‌دیدم، برادرانم و خواهرانم که در کنارم بودند؛ مشتهامان سقف آسمان را میشکافت و حنجره‌هایمان فریاد هیهات منا الذله سر می‌داد و آنها در مقابلمان؛ نامردمانی سیاهپوش و مسلح، سوار بر زرهی. صدای شلیک گلوله‌ها با فریادها درآمیخت... و این هم آخرین تصویری که در ذهنم نقش بسته بود: مزدوری که از فاصله‌ای نه‌چندان دور، شاید حدود سی متر، شلیک می‌کرد... 

زمان ایستاد، به ناگاه عرق سردی را در تمامی وجودم احساس کردم، آیا حقیقت داشت؟! آیا من، هدف آن گلوله‌ها قرار گرفته بودم؟!... آری، آری... تجربه مرگ به سراغم آمده بود. به خودم گفتم نکند که در راه بهشتم و این سپیدی که می‌بینم، فرشتگان بهشتی هستند... نکند که در حال اوج گرفتن به آسمانها هستم و نسیمی که حس می‌کنم نسیم اوج گرفتن به‌سوی بهشت است! نمی‌توانم تکان بخورم، حتی سرانگشتانم را هم نمی‌توانم تکان بدهم، دردی نیست، اگر زنده بودم، حتماً دردی می‌داشتم... پس بدون شک، در مسیر بهشت هستم، بهشت برین، بهشت موعود... اکنون زمان خوشحالی است، راستی تا بهشت چقدر فاصله است؟ چه زمانی خواهم رسید؟. در ورودی بهشت چه کسی در انتظارم ایستاده است؟. حتماً که پدر... نمی‌دانم آیا او مرا به یاد خواهد آورد یا نه؟ آخر وقتی گلوله‌ها بر تنش گل داد، تنها چهره سه‌ماهگی مرا دیده بود... 

دست‌کم او مرا دیده ‌اما من هیچ‌گاه او را ندیده‌ام، جز در آلبوم عکس و من هیچ خاطره‌ای از او ندارم، جز تل خاکی که گاهگاهی با نذرونیاز به زیارت آن می‌رفتیم، البته او تنها نبود، در آن مزار چهار نفر بودند و من هم هیچ‌گاه تنها نبودم، دست‌کم سه نفر بودیم، من، برادرم حنیف و مادرم مهری؛ صبح جمعه که به گلستان جاوید در بابل می‌رسیدیم، شکوه و زیبایی آنجا چشم‌مان را پر می‌کرد، تمامی مزار غرق گل بود، گل‌های پرپر شده به رنگهای سرخ و سپید بر آن خاکی که نگذاشته بودند سنگی به نشان یادبود برآن بگذاریم؛ اما یادش همیشه در ما زنده بود.

گاهی آلبوم عکسها را ورق می‌زدیم و نامه‌هایی را که در سال 1354 از بند 6 ضدامنیتی بخش صغریها نوشته بود می‌خواندیم و گاهی هم در خلوتمان با حنیف می‌گفتیم: «پدر را ندانم چه بیداد رفت، که تیمار فرزندش از یاد رفت.».. 

اما آخرین بار بر سر مزار پدر، دیگر اینرا نگفتیم، دستانمان مشت بود و مشتمان پر از خاک، خاک پدر و عهدی که با او و با خاک او بستیم؛ عهد مجاهدت. خوب یادم هست که عهد کردم که وقتی به ملاقات او در بهشت می‌روم، جوانتر از او باشم تا بتواند مرا به‌عنوان پسر خودش معرفی کند... 

اما آه، حالا 5سال از او بزرگ‌ترم. چه می‌شود کرد! مشیت خدا این بود. اما وقتی او را ببینم از مادری خواهم گفت که بسیار دوستش دارم.

 مادری که هم مادری کرد و هم پدری. برایش از لالایی‌هایی خواهم گفت که در 2سال زندانی که همراه مادر بودم، برایم می‌خواند. لالا لالا گل انجیر، تنم زخمی به پام زنجیر، لالا لالا گل پونه، بابات رفته شب از خونه... 

به بابا از عهدی که مادر داشت می‌گویم، عهد سرفراز کردن او و رساندن ما به سازمانی که پدر سفارش کرده بود. عهدی که قیمت آن را با گوشت و پوست و استخوان داد. به بهای ساییدگی شدید مفاصل زانو و دست و گردن. از سه شیفت کار کردن او می‌گویم و این‌که گاهی تا نیمه‌های شب، با ماشین، بافندگی می‌کرد، خرچ... خرچ... و آنگاه که از این صدا بیدار می‌شدم می‌گفت: بخواب آروم، بخواب، دیگه تمام شد... 

حتماً بابا هنگام قدم زدن در بهشت می‌پرسد: چرا صاف راه نمی‌روی؟ پاهایت چه شده؟ و آنگاه برایش خرج خواهم کرد که این، محصول نرمی استخوانی است که در زندانهای نمور خمینی به آن دچار شدم، آخر من هم مثل خودت زندانی سیاسی بوده‌ام! نمی‌دانم، شاید گوشم را بپیچاند که سابقه‌سازی نکن، ولی خوب... 

وقتی به بهشت برسم برای پدر از آنچه مأموران اطلاعات در رابطه با او می‌گفتند، خواهم گفت. «خیلی پسر خوبی بود، نماز خون، مؤمن، چشم‌پاک، همه سرش قسم می‌خوردن، وقتی از زندان شاه آزاد شد، همه به استقبالش رفتیم... اما حیف گول خورد، گول مجاهدین رو خورد.».. و من در دلم و در رویشان به آنها می‌خندیدم.

به پدر می‌گویم قلمی بیاور تا اسمت را خطاطی کنم و سازی بیاور تا نغمه‌های روح افزای بهشتی برایت بزنم. به او می‌گویم راستی میدانی مهندس برق شده‌ام و اصلاً می‌دانی که چرا درس می‌خواندم و به دانشگاه رفتم و تمام این هنرها را فرا گرفته‌ام؟! به او می‌گویم می‌خواستم، متفاوت باشم، در اوج به مجاهدین بپیوندم تا نگویند پدر، خودش را به کشتن داد و فرزند آواره کوچه و خیابان شد. 

وقتی به بابا برسم، به او می‌گویم، میدانی که من هم از آن «گول» ها که تو خوردی خوردم، خوشمزه بود، خیلی هم خوشمزه بود. از مجاهدتم خواهم گفت به او می‌گویم من هم مثل خودت مجاهدم، همه‌ چیزم مجاهدی‌ام است... دارم تصور می‌کنم که وقتی این حرف را بزنم چقدر مرا فشار خواهد داد و چشمانش چه برقی خواهد زد! بعد از او سراغ محمد آقای حنیف را خواهم گرفت و سراغ احمد رضایی، اولین شهید سازمان را که نامم را از او گرفته‌ام... 

غرق بهشت خودم بودم و داشتم حرفهایم را برای ورود به بهشت آماده می‌کردم که به ناگاه، صدایی به گوشم خورد، صدایی که نزدیک می‌شد. به خودم آمدم، مثل این‌که عربی صحبت می‌کنند... اما چرا عربی؟! مگر در بهشت هم عربی صحبت می‌کنند؟! 

به‌راستی این‌ها چه کسانی هستند؟ از کجا آمده‌اند؟. نکند که من هنوز در زمینم؟! بهشت من چه شد؟!... به خودم دلداری دادم که الآن تمام می‌شود، انتظار شنیدن صدای تیر خلاص را داشتم اما هیچ‌وقت آن را نشنیدم، چند کلامی که از عربی به یاد داشتم را فریاد کردم: هنا ارض الحسین و نحن اصحاب الحسین و هیهات منا الذله... 

اما آنها آدمکشان مالکی نبودند، آنها از آن دسته نفرات بودند که روز 14فروردین، از حمله به اشرف سر باز زده بودند و طی این چند روز تحت تأثیر مجاهدین قرار گرفته بودند، اکنون آنها بعد از دو ساعت به صحنه نبرد آمده بودند، بلکه به مجروحی کمک کنند یا شهیدی را به مجاهدین تحویل دهند..

دیگر هیچ‌چیز نفهمیدم تا این‌که کسی گفت: آیا درد داری؟! فهمیدم که مرا به برادرانم در اشرف تحویل داده‌اند، گفتم: نه! گفت دارم زخم گلوله را تمیز می‌کنم، گلوله به سرت خورده و عکس رادیولوژی نشان می‌دهد که چند سانتی در سرت فرو رفته و باقیمانده؛ نگران نباش برای عمل تو را به بعقوبه خواهند برد. نای صحبت نداشتم، اما پیش خودم گفتم چه نگرانییی، من داشتم به‌سوی بهشت می‌رفتم، بهشتی که از من دریغ شد... و حرفهایی که نتوانستم به پدر بزنم.

و حالا من زنده‌ام، با مسئولیتی هزار برابر. نمی‌دانم تقدیر چیست، اما خوب می‌دانم که خدا مرا برای آزمایش‌ها و ابتلاهایی بسا سختتر نگه داشته است، ابتلاهایی که هر لحظه مشتاقشان هستم تا ظرفیت مجاهد خلق را در برابرشان به رخ بکشم.

برگردم به آن روزها، بعد از عمل که به اشرف برگشتم، در اتاقی دنج بستری شدم، تحمل سر و صدا را نداشتم، و هر چند چیز زیادی نمی‌دیدم اما حساسیت عجیبی به نور داشتم، چند لامپ را باز کردند که نور کمتری در اتاق باشد. در آن روزها، دوست و آشنا برای دیدنم می‌آمدند، حتی کسانی که تا آن روز ندیده بودم، چنان جویای احوالم بودند که‌ گویی سالیان سال در کنار من بوده‌اند، رود خروشان عواطف مجاهدین بود که نثارم می‌شد. خواهری می‌گفت ای‌کاش می‌توانستم چشمانم را به تو هدیه کنم، برادرانی می‌گفتند: ابتدا خبر شهادت تو را شنیدیم، گریستیم و عهد انتقام بستیم. خواهر دیگری می‌گفت خوشحالم، خیلی خوشحال، نذر کرده بودم که اگر زنده ماندی، 500 رکعت نماز شکر بخوانم، حالا باید نذرم را ادا کنم. خواهر دیگری می‌گفت: باید خوب شوی، حتی بهتر از قبل، این تعهد توست، و من برای رسیدن تو به این تعهد هر چه بگویی برایت انجام خواهم داد... برادر دیگری شب و روز کنارم بود، بر زخمهایم مرهم می‌گذاشت و یار و غمخوارم بود... 

از آن روزها هر چه بگویم کم گفته‌ام. آن‌قدر عواطف پاک مجاهدین نثارم می‌شد که دردهایم را فراموش می‌کردم... . رسیدگی کادر پزشکی اشرف هم به بهترین نحو صورت می‌گرفت، یادم هست که وقتی موضوع جراحت را با یکی از جراحان آمریکایی که از طریق اینترنت به او وصل شده بودیم طرح کردیم و عکس سیتی اسکن قبل از عمل را برای او فرستادیم، با دیدن گلوله در سرم با تعجب پرسید: آیا در رابطه با یک انسان زنده صحبت می‌کنیم؟! 

به همت کادر پزشکی اشرف و مراقبتهای ویژه‌یی که از من می‌شد و به مدد نذرها و دعاهای مجاهدین و هوادارانشان، روز به روز بهتر شدم تا جاییکه این روزها به‌رغم این‌که نیمی از محدوده بینایی‌ام را از دست داده‌ام، کمتر کسی متوجه آن می‌شود. 

هنگامی‌که در بیمارستان بودم، صدای گوش‌خراش بلندگوهای مزدوران رژیم که از مالکی به‌خاطر کشتار اشرفیها تشکر می‌کردند، به گوش می‌رسید، همان مزدوران سپاه قدس که این روزها هم حوالی رزمگاه لیبرتی پیدایشان شده و برای قتل‌عامی دیگر زمینه‌سازی می‌کنند. همان مزدورانی که با نامه پراکنی به ارگانهای بین‌المللی تلاش می‌کنند، خودشان را خانواده مجاهدین جا بزنند، ولی زهی خیال باطل! چرا که اکنون، پس از تجربه مرگ و شنیدن بوی بهشت و دریافت عواطف سرشاری که نثارم شد، خانواده اصلی ام، یعنی خانواده عقیدتی و آرمانی‌ام را بهتر شناخته‌ام، خانواده بزرگ مجاهدین و مقاومت ایران. خانواده‌ای که بسیار دوستشان دارم و به تک‌تکشان عشق میورزم. حالا مفهوم دیگری از بهشت را می‌فهمم، من همین حالا هم در بهشت هستم، بهشت من سازمانم است و آرمانم، آن بهشت اگر ‌چه از من دریغ شد... و حرفهایم را نتوانستم به پدر بزنم، اما در این بهشت، با مسئولیتی هزار برابر، راه پدر و آرمان والایش را تا رسیدن به فرجام نهایی که از سرنگونی رژیم ضدبشری آخوندی می‌گذرد، با غرور و سرفرازی ادامه خواهم داد

Read More

مواد مخدر از نان هم در دسترس تر است

علي اكبر انجمني شهردار منطقه 15 تهران اعتراف كرد : مواد مخدر از نان بربری هم در دسترس‌تر است. به گفته اين مهره رژيم دستگاه هاي مختلف نيروي انتظامي وستاد مبارزه با مواد مخدر و ... به وظيفه خود عمل نمي كنند وي گفت : وقتی من به مساجد برخی محله‌های منطقه 15 می‌روم، اهالی به من می‌گویند آقای انجمنی، این‌جا مواد مخدر را از نان بربری و حتی آب خوردن راحت‌تر پیدا می‌کنیم. می‌گویند ماشین، منزل و اموالشان، در این مناطق امنیت ندارد؛

سال گذشته رحماني فضلي وزير كشور روحاني در يك جلسه غير علني با اشاره به وجود صد هزار معتاد خياباني گفت يك ميليون و400  هزار كودك در خطر اعتياد به مواد مخدر قرار دارند ومصرف شيشه در عرض دو سال از زير چهار درصد به 22 درصد رسيده است.

اذعان به حقيقتي كه پنهان شدني نيست سهل وآسان است اما آنچه كه اين مهره هاي رژيم به آن اشاره نمي كنند اين است كه سرنخ توليد وتوزيع مواد مخدر در رژيم ولايت فقيه در انحصار سپاه پاسداران است كه با تشكيل كارگاههاي در نقاط مختلف كشور توليدات خود را نه تنها در ايران بلكه به كشورهاي آسياي دور وآمريكاي لاتين هم صادر مي كند 

حال باعث تعجب است كه مواد مخدر بيشتر از آب ونان در دسترس است؟!

Read More

چرا مجاهدين به عراق آمدند

جنگ ايران و عراق

در سال59، پس از شروع جنگ ايران و عراق، مجاهدين ضمن محكوم كردن اشغال خاك ايران توسط عراق، براي شركت در جبهه‌هاي جنگ اعلام آمادگي نمودند و بلافاصله گروههاي زيادي از اعضا و هواداران  خود را براي دفاع از خاك ميهن، به جبهه‌هاي غرب  و جنوب كشور اعزام كردند. اما از همان ابتدا آخوندها و پاسداران، بناي بدرفتاري با رزمندگان مجاهد را گذاشته و بسياري از آنان را در جبهه‌ها دستگير كردند. نشريهٌ مجاهد در آبان59، طي مقاله‌هايي در اين‌باره نوشت: مجاهدين ضمن اعلام آمادگي براي ادامهٌ فعاليتهايشان در جبهه‌ها، نسبت به‌دستگيري و زنداني كردن هوادارانشان، هشدار مي‌دهند. در گزارش طبقه‌بندي‌نشده‌يي كه در آذر63، ‌وزارت خارجهٌ آمريكا براي لي هميلتون، رئيس زيركميتهٌ اروپا و خاورميانه، ارسال نمود، در اين مورد تصريح مي‌كند «…عراق در شهريور59  به ايران حمله كرد… واحدهاي مجاهدين بلافاصله به جبهه گسيل شدند. آنها فقط در چند روز اول جنگ كه اوضاع درهم‌و‌برهم بود، توسط بنيادگراها تحمل شدند و اكثر آنها خيلي زود از جبهه‌ها اخراج شدند».‌2  در جريان جنگ، شماري از مجاهدين كشته و تعدادي نيز اسير شدند. در سال68 در آستانهٌ آزادي كليهٌ اسيران جنگي ايران توسط عراق، آنها آزاد شده و پس از طي مراحل قانوني به‌نزد مجاهدين بازگشتند.

در خرداد61، نيروهاي عراقي به مرزهاي بين‌المللي عقب‌نشيني كردند و  فقط خميني و رژيمش بودند كه با شعار فتح قدس از طريق كربلا، به‌منظور سرپوش گذاشتن بر سركوب داخلي، بر ادامهٌ جنگ  اصرار مي‌ورزيدند. از آن به‌بعد، مقاومت ايران و مجاهدين هيچ دليلي براي ادامهٌ  جنگ نمي‌ديدند و آن را يك جنگ ضدملي و عليه منافع مردم ايران اعلام كردند و خواستار پايان يافتن آن شدند. مقامهاي مختلف رژيم خميني پس از قبول اجباري آتش‌بس در سال67، به‌كرّات و البته به‌تدريج، اذعان كرده‌اند كه ادامهٌ جنگ بسيار زيانبار بوده است. ‌بيش از 1000ميليارد دلار خسارت مالي3  و چندين ميليون كشته و مجروح و آواره، به‌خوبي بيانگر حقانيت موضع صلح‌طلبانهٌ مجاهدين و مقاومت ايران است كه امروز ديگر همهٌ ايرانيان آن را تأييد مي‌كنند.

بيانيهٌ صلح و طرح صلح شوراي  ملي مقاومت

در 19دي61، آقاي طارق عزيز، به‌عنوان نايب نخست‌وزير عراق، با آقاي رجوي، به‌عنوان مسئول شوراي ملي مقاومت ايران، در محل اقامت وي در اور‌سور‌اوآز ملاقات كرد و دو‌طرف بيانيهٌ مشتركي را در رابطه با لزوم آتش‌بس و يافتن راه‌حلي براي پايان دادن به جنگ ويرانگر ايران و عراق صادر نمودند. در اين بيانيهٌ صلح  كه در تاريخ 19دي61  صادر گرديد، از‌جمله چنين آمده است: «آقاي طارق عزيز، موضع عراق مبني‌بر علاقهٌ صادقانه براي بر‌قراري صلح بين عراق و ايران بر‌اساس استقلال كامل و تماميت ارضي، احترام به ارادهٌ آزاد مردم عراق و مردم ايران،… را  براي آقاي رجوي توضيح داد».‌4   آقاي رجوي نقطه‌نظرهاي مقاومت عادلانهٌ مردم ايران براي حل‌‌و‌‌فصل صلح‌آميز اختلافات بين دو كشور را، كه مي‌تواند از طريق مذاكرات مستقيم بين دو‌طرف، در چارچوب حاكميت و تماميت ارضي هر دو كشور و با توجه به مراعات متقابل سياست عدم مداخله در امور داخلي يكديگر و روابط حسن همجواري قابل حصول باشد، تشريح نمود. وي تأكيد كرد كه رژيم خميني، «جز در شرايط درماندگي و ضعف مطلق»، تن به صلح نخواهد داد و با تأكيد بر «محكوميت هرگونه آزار غيرنظاميان» از دولت عراق خواستار گرديد «مصونيت و امنيت شهرها، دهكده‌ها و مردم بي‌دفاع ايران را مورد توجه قرار دهد» و «توجه خاص به‌وضعيت اسيران جنگي ايران در عراق،  به‌ويژه پرسنل ارتشي، را برحسب كنوانسيون ژنو از دولت عراق درخواست نمود».‌5

سپس در تاريخ 22اسفند61، شوراي ملي مقاومت ايران، طرح صلح خود را، كه به‌اتفاق آرا تصويب شده بود، ارائه كرد.‌اين طرح دربارهٌ پايان جنگ ايران و عراق چنين مي‌گويد: «شوراي ملي مقاومت، قرارداد1975 (الجزاير) و مرزهاي زميني و رودخانه‌يي مندرج در اين قرارداد را مبناي صلح عادلانه و پايدار اعلام مي‌كند». اين بيانيه هم‌چنين بر اعلام آتش‌بس فوري بين كليهٌ نيروهاي دو‌كشور، تشكيل كميسيون نظارت  بر آتش‌بس، عقب‌نشيني نيروهاي دو كشور تا پشت مرزهاي مشخص‌شده‌، مبادلهٌ كليهٌ اسيران جنگي، حداكثر ظرف سه ماه پس‌از اعلام آتش‌بس و ارجاع مسألهٌٌٌ تعيين خسارتهاي ناشي از جنگ به ديوان بين‌المللي لاهه، تأكيد مي‌كند.‌6  در 1فروردين62 جوابيهٌ رسمي دولت عراق به طرح صلح شوراي ملي مقاومت ايران از سوي اين دولت اعلام و منتشر شد. دولت عراق در جوابيهٌ خود، كه در همين تاريخ در كليهٌ مطبوعات عراق نيز انعكاس يافت، تأكيد كرد:‌«ما به ابتكار صلحي كه در اطلاعيهٌ شورا طرح شده، درود مي‌فرستيم و علاقهٌ عراق را به برقراري صلح و همكاري با شورا يا با هر‌طرف ايراني ديگر براي رسيدن به آن هدف و برقراري روابطي بر پايه‌هاي مستحكم اعلام مي‌نماييم».‌7  دولت عراق هم‌چنين از طريق سخنگوي رسمي خود، وزير فرهنگ و اطلاعات اين كشور، اعلام  نمود كه عراق براي بررسي مواد طرح صلح شوراي ملي مقاومت ايران، «آماده است و علاقهٌ  واقعي و صادقانه براي دستيابي به يك موافقتنامهٌ عادلانه با شوراي ملي‌(مقاومت)، يا هر مرجع ذيصلاح ايراني ديگر كه خواهان صلح باشد، دارد».‌8

به‌اين‌ترتيب فصل جديدي در تاريخ جنگ ايران و عراق گشوده شد و شوراي ملي مقاومت ايران از اين پس با عراق وارد توافق صلح گرديد و در نتيجهٌ جنگ‌طلبي خميني يك ضربهٌ استراتژيك بنيادين دريافت كرد. از اين پس مسئول شوراي ملي مقاومت و طبعاً مجاهدين، در سالهاي62  تا 67، يك مبارزهٌ گسترده به‌نفع صلح در داخل و خارج ايران به‌راه انداختند. تظاهرات و فعاليتهاي متعددي توسط مردم و هواداران مقاومت در شهرهاي مختلف كشور، عليه جنگ و به‌سود صلح صورت گرفت. توان بسيج جنگي رژيم به‌تدريج كم و كمتر شد و مردم از رفتن به‌جبهه‌هاي جنگ سر  باز‌‌زدند.

شوراي ملي مقاومت ايران در بيانيهٌ 12فروردين63 خود، كه با امضاي كليهٌ اعضاي شورا منتشر گرديد، تصريح نمود: «ملاقات مسئول شوراي ملي مقاومت با نايب‌نخست‌وزير عراق، تهيهٌ يك طرح صلح و تلاش براي به‌تصويب رساندن آن در مجامع و سازمانهاي بين‌المللي، فعاليتهاي ويژهٌ تبليغ صلح در ايران، فراخواندن سربازان به اطاعت نكردن از عمّال جنگ‌طلب خميني و رها كردن جبهه‌هاي جنگ براي پيوستن به نيروهاي مقاومت و درخواست قطع بمباران شهرها و روستاهاي كشور، نه‌تنها كاملاً مورد تأييد، بلكه شايان تحسين هستند. شوراي ملي مقاومت، به‌عنوان تنها آلترناتيو دموكراتيك، با توجه به برنامهٌ شورا و دولت موقت، در آينده نيز براي پيشبرد طرح صلح خود بر‌اساس حفظ منافع و مصالح ملت ايران از هرگونه كوشش و ابتكاري  كه به‌سود مردم ايران تشخيص دهد، دريغ نخواهد كرد. شوراي ملي مقاومت سياست دفاع پيگير از صلح را عين ميهن‌دوستي و داراي محتواي پيشرو و انساني مي‌داند».  

در صحنهٌ بين‌المللي نيز تلاشهاي عظيم مقاومت ايران عليه جنگ‌طلبي خميني به‌بار نشست. همزمان با سومين سالگرد انتشار بيانيهٌ صلح و طرح صلح شوراي ملي مقاومت، بيش از 5000‌تن از نمايندگان پارلمان و شخصيتهاي برجستهٌٌ سياسي و اجتماعي همراه با 221‌حزب، سازمان، جمعيت، جنبش و گروه سياسي، اتحاديه و سنديكاي كارگري، انجمن و كميتهٌ  صلحخواه و بشر‌دوست بين‌المللي از 57‌كشور جهان، با امضاي يك بيانيهٌ جهاني، ضمن محكوم كردن «سياستهاي جنگ‌طلبانهٌٌ رژيم قرون وسطايي خميني»‌ حمايت خود را از «طرح صلح 22اسفند61  كه به‌وسيلهٌ  آقاي مسعود رجوي، رهبر مقاومت ايران، اعلام گرديده و تاكنون علاوه بر استقبال شديد مردم ايران از حمايت بين‌المللي وسيعي، از‌جمله تأييد مجمع پارلماني شوراي اروپا، پارلمان اروپا و بيش از 3000‌حزب و سازمان و شخصيت سياسي برخوردار گرديده است» اعلام نمودند. 9     60درصد امضا‌كنندگان اين بيانيهٌٌ جهاني را نمايندگان پارلمانها تشكيل مي‌دادند كه دست‌كم 500‌ميليون تن از مردم جهان را در كشورهاي مختلف نمايندگي مي‌كردند. اتحاديه‌هاي كارگري امضاكنندهٌ  بيانيه، انزجار دهها‌ميليون كارگر در كشورهاي مختلف جهان را از رژيم خميني كه جنگ را «به‌منظور سركوب مقاومت سراسري و رو‌به‌گسترش مردم ايران»‌ ادامه مي‌داد، ابراز نمودند.‌10  در ميان امضاكنندگان بيانيه، 60وزير و معاون وزير، 11تن از رؤسا و رهبران و نايب‌رئيسان بين‌الملل احزاب دموكرات مسيحي، ليبرال و سوسياليست در سراسر جهان، دهها تن از رئيسان پارلمانهاي كشورهاي مختلف و صدها تن از رهبران فراكسيونهاي پارلماني همراه با 210نمايندهٌٌ پارلمان اروپا و 48‌عضو شوراي اروپا به‌چشم مي‌خورد. اسامي امضا‌كنندگان بيانيهٌ جهاني در همان زمان در كتابي كه از سوي شوراي ملي مقاومت منتشر شد، درج گرديده است.‌11

واكنش آخوندها در‌قبال سياست صلح 

تظاهرات و فعاليتهاي مقاومت ايران عليه جنگ‌طلبي و سركوبگري خميني در داخل كشور و گامهاي بلندي كه مقاومت ايران در عرصهٌ بين‌المللي، در اين دو زمينه، عليهٌ ديكتاتوري مذهبي برداشت، به‌راستي طاقت و تحمل خميني را به‌پايان رساند و رژيم او بيش از اين تاب تحمل اقامت و فعاليت رهبر مقاومت را در فرانسه نداشت. از‌اين‌رو تصميم گرفت كه با گروگانگيري و شانتاژ و هم‌چنين معامله و امتياز دادن، هر‌طور شده، مانع فعاليتهاي آقاي رجوي در فرانسه گردد.

لوموند در شمارهٌ 23آذر63 دربارهٌٌ ماجراي ربوده شدن هواپيماي كويتي توسط عوامل خميني، كه به كشته شدن 2‌مسافر انجاميد، نوشت:

 «از نظر آقاي موسوي (نخست‌وزير رژيم خميني)، استرداد هواپيماربايان تا ‌زماني‌كه رهبر تروريستها… مسترد نشود، مد‌نظر قرار نخواهد گرفت. ‌نخست‌وزير، بدون اين‌كه نامي ببرد به آقاي مسعود رجوي رهبر مجاهدين خلق، كه در فرانسه پناهنده است، اشاره مي‌كند».‌12

در تير64، نخست‌وزير رژيم خميني، بنا به‌گفتهٌ راديوي اين رژيم، «در جمع سفيران و كارداران جمهوري اسلامي ايران در كشورهاي اروپا و آمريكا» با حضور ولايتي (وزير خارجه) اعلام كرد: «امروز حمايتهاي وسيعي از سوي قدرتهاي استكباري نسبت به گروهكهاي مخالف جمهوري اسلامي صورت مي‌گيرد كه نمونهٌٌ آن حمايت نمايندگان پارلمان اروپا و پارلمان انگلستان و سوسياليستهاي فرانسه از آنهاست».‌13

عزيمت رهبر مقاومت به عراق

دولت بعدي فرانسه، كه در فروردين65  بر‌سر كار آمد، براي آزادي گروگانهاي فرانسوي با آخوندها وارد معامله و گفتگوهاي بيشتر گرديد و رفت‌و‌آمد فرستادگان و هيأتهاي دو‌طرف به جريان افتاد.

كه باعث شد توطئه هايي بر عليه مقاومت ما در پاريس صورت بگيرد و دولت فرانسه با رژيم ايران وارد مذاكراتي دراين رابطه بشود.

در 13فروردين، شب‌هنگام، بمبي در چند‌صدمتري اقامتگاه آقاي رجوي، منفجر گرديد. فرداي آن روز خبرگزاري فرانسه در گزارش خود، دربارهٌ انفجار بمب «در چند‌صد‌متري اقامتگاه تحت مراقبت مسعود رجوي، رئيس شوراي ملي مقاومت ايران، نيروي اصلي اپوزيسيون رژيم خميني»، خبر داد كه، شهردار اور، آقاي سرژ كافن «‌مجدداً اظهار داشت كه بدون عزيمت آقاي رجوي، امكان بازگشت آرامش، به اور‌سور‌اوآز وجود ندارد».‌21  در 27فروردين، روزنامهٌٌ لاگازت فرانسه از قول «منابع قضايي» نوشت كه يكي از سه بمبگذار «از فعالان راست افراطي و ايراني»‌بوده است.‌22

در آن‌زمان ساير كشورهاي اروپايي نيز به‌خاطر ترس از گروگانگيري اتباعشان توسط رژيم خميني، با اشراف به‌حساسيت بي‌حد و حصر اين رژيم دربارهٌٌ محل اقامت رهبر مقاومت ايران، نمي‌خواستند خود را با پذيرش انتقال مقر كار و اقامت مسعود رجوي به كشورشان به‌دردسر بيندازند.‌27

در چنين شرايطي بود كه شوراي ملي مقاومت در اجلاس 2خرداد65  به‌اتفاق‌آرا تصميم گرفت كه آقاي رجوي به‌منظور خنثي كردن فشارها و توطئه‌هاي رژيم خميني و سازمان‌دادن نيروهاي نظامي مقاومت، به جوار خاك ميهن عزيمت نمايد. و او در 17خرداد65 به همراه هزارتن از مجاهدين از فرانسه به عراق رفت و در منطقهٌٌ مرزي مستقر گرديد.‌28

همچنين در شوراي ملي مقاومت اين مسئله نيز طرح شد كه سرنگون كردن نظام ولايت فقيه از كشورهاي خارجي متصور نيست و بايد پايگاهي در كنار مرز ايران داشته باشيم تا بتوانيم از طريق ارتش آزاديبخش ملي ايران ، اين نظام قرون وسطايي را سرنگون كنيم، چرا كه رژيم آخوندي با مباحثه و انتخابات و... كنار نخواهد رفت و زباني بجز زبان زور نميداند. 

نخستين ديدار با رئيس‌جمهور عراق

در فرودگاه بغداد، آقاي طه ياسين رمضان، نايب‌اول نخست‌وزير عراق، به نمايندگي از سوي رئيس‌جمهور اين كشور در رأس هيأتي از مقامهاي بلندپايهٌ عراقي شامل شماري از اعضاي شوراي رهبري انقلاب، رئيس پارلمان و وزيران خارجه، كشور، فرهنگ و تبليغات، آموزش عالي، دفاع و بازرگاني، از رهبر مقاومت ايران استقبال نمودند.‌29 آن‌گاه آقاي رجوي از فرودگاه مستقيماً به‌زيارت مشاهد متبركهٌ‌ شيعيان در نجف و كربلا شتافت.

در 25خرداد، نخستين ديدار با رئيس‌جمهور عراق، آقاي صدام حسين، صورت گرفت كه روز بعد، كليهٌ ‌رسانه‌هاي عراق آن را با نقل قولي از رئيس‌جمهور عراق، به‌عنوان خبر اول خود منعكس نمودند. نقل قول اين بود: «روابط ما با مقاومت ايران بر پايه‌هاي صلح، احترام متقابل به حق حاكميت ملي و احترام به انتخاب ايدئولوژيك و سياسي هر دو ملت…‌استوار است».‌30  رئيس‌جمهور عراق تأكيد كرد «رهبري عراق به مقاومت ايران و استقلال سياسي و ايدئولوژيك و آزادي عملش در كار و حركت احترام مي‌گذارد».‌31

رئيس‌جمهور عراق، آقاي رجوي را، «ميهمان بزرگوار و مجاهد صلح و حسن همجواري خواند».‌32

آقاي رجوي «ضمن تشكر از علايقي كه در عراق با آن مواجه شده است»، از «پذيرش طرح صلح مقاومت ايران توسط دولت عراق به عنوان مبناي قابل قبول براي آغاز مذاكرات صلح تقدير نمود»33  و افزود: 

«پنهان نمي‌كنم كه چند سال پيش مجاهدين عليه قواي عراق وارد جنگ شده بودند، اما از وقتي كه عراق آمادگي خود را براي صلح به ايرانيان و جهانيان اثبات نمود، تمامي سلاحها بايستي به جانب رژيم خميني يعني تنها طرفي كه مدتهاست خواستار ادامهٌ جنگ است، نشانه رود. ‌به‌خصوص كه اكنون تمام مردم ايران، خواستار دستيابي به صلح مي‌باشند و افكار عمومي جهان نيز بر اين خواست حقهٌ‌ دو ملت گواهي دادند».‌34

 آقاي رجوي در اين ملاقات هم‌چنين «مراعاتها و توجهات ويژهٌ‌ رئيس‌جمهور عراق را در مورد اسيران جنگي ايران درخواست نمود».‌35  آقاي صدام حسين اين خواست را پذيرفت و دستورات مقتضي را صادر نمود.

تشكيل ارتش آزاديبخش ملي ايران 

در سال65، از يك‌طرف، نيروهاي نظامي مجاهدين و مقاومت ايران گسترش چشمگيري يافته بود و سازماندهي جديد و متناسبي را الزام‌آور مي‌كرد، از سوي‌ديگر، سياست جنگ‌طلبي رژيم خميني در داخل كشور كاملاً افشا‌شده بود و نارضايتي از جنگ به‌تدريج سراسر جامعه را فرا‌مي‌گرفت و سياست صلح مقاومت با استقبال بسيار وسيعي مواجه شده بود. استقرار آقاي رجوي و مجاهدين در نزديكي مرز ايران و عراق، روحيه و اميد تازه‌يي به‌مردم ايران داد. چرا كه اولاً، مقاومت و رهبرش در كنار مرزهاي ايران برايشان بسيار در دسترس‌تر بودند تا در پاريس و هزاران‌كيلومتر دورتر، ثانياً، چشم‌انداز و گشايشي براي پايان جنگ  و استقرار صلح مي‌ديدند. به‌همين‌خاطر هزاران زن و مرد جوان ايراني از سال65به‌بعد، براي پيوستن به مقاومت، به منطقهٌٌ مرزي سرازير شدند. سپس در خرداد66  ارتش آزاديبخش به‌طور رسمي در منطقهٌ مرزي تأسيس شد. هرچند كه واحدهاي اوليهٌ اين ارتش، از ماهها پيش عمليات خود را عليه پاسداران سركوبگر آغاز كرده بودند.

بنابراين تلاش وزارت خارجه براي اين‌كه استقرار بازوي نظامي مقاومت ايران در منطقهٌ مرزي عراق را عملي عليه منافع مردم ايران جلوه دهد و بر‌اساس آن نتيجه‌گيري كند كه اين‌امر از‌جمله دلايلي است كه باعث شده مجاهدين «اعتبار خود را نزد مردم ايران از دست بدهند»، هيچ اعتباري ندارد.‌36عزيمت آقاي رجوي به خاك عراق و تشكيل ارتش آزاديبخش در جوار مرزهاي ايران، هرچه بيشتر باعث رشد و شكوفايي مقاومت ايران شد. زيرا سالها بود كه خميني مي‌خواست به‌مردم ايران بقبولاند كه عراق يا آمريكا دشمنان آنها هستند، ولي مردم ايران حاكميت ارتجاعي و استبداد مذهبي خميني را دشمن اصلي خود مي‌دانستند. به‌خصوص كه پس از خروج قواي عراقي از خاك ايران و اعلام آمادگي اين كشور براي مذاكره جهت يافتن يك راه‌حل مسالمت‌آميز، اين تنها‌رژيم خميني بود كه خواهان ادامهٌٌ جنگ بود. در آن ايام يك تحليل دروني رژيم تأكيد مي‌كرد كه صلح «در شرايط حاضر بسيار خطرناك است و اساساً چيزي به‌نام صلح پيروزمند وجود ندارد». از نظر خميني جنگ به‌مثابه يك حربهٌٌ استراتژيكي در جهت حفظ حكومتش به‌شمار مي‌آمد، به‌طوري‌كه خودش بارها تصريح كرده بود تا وقتي كه يك خانهٌٌ سالم در تهران باقي است، جنگ را ادامه خواهد داد. قطعنامه‌هاي پياپي شوراي امنيت ملل متحد در آن سالها كه با رأي آمريكا  و ديگر اعضاي دائمي شورا تصويب گرديد و به‌ويژه قطعنامهٌٌ598 تير66 كه جنگ‌طلبي رژيم ملايان را محكوم و خواهان آتش‌بس فوري بود، بهترين گواه حقانيت مواضع مجاهدين در آن‌زمان است. 

جنگ ايران و عراق، دو‌ميليون كشته و مجروح و معلول، چند‌ميليون آواره، هزار‌ميليارد دلار خسارت، 50 شهر و 3000روستاي ويران‌شده، تنها در طرف ايران باقي گذاشت. در آن‌سال بر اساس نظرسنجيهاي به‌دست آمده توسط مقاومت در داخل كشور، 83درصد از مردم مخالف ادامهٌٌ جنگ بودند، تنها 7درصد از جنگ طرفداري مي‌كردند و 10درصد بقيه موضع بيطرف اتخاذ كرده بودند. در آن شرايط، اين ميليونها ايراني بودند كه بهاي ادامهٌ جنگ را هر‌روز با خون و گوشت و پوست فرزندانشان و آوارگي و ويراني مي‌پرداختند. از اين حيث مقاومت ايران مي‌بايست به‌رغم همهٌ خطرها و تبليغات منفي احتمالي، شعار صلح را به‌عنوان شعار استراتژيك خود بر‌مي‌گزيد. امري كه همواره موجب مباهات اين مقاومت بوده و خواهد بود. آيا سياستمداران بخش خاور نزديك وزارت خارجه توصيه مي‌كنند كه مقاومت ايران مي‌بايست در مقابل جنگ‌طلبي خميني سكوت مي‌كرد و اجازه مي‌داد خميني تمامي سرمايه‌هاي ملي و مادي ايران را در تنور جنگ بريزد  و تمام منطقه را در كام بنيادگرايي خود فرو ‌برد و خلافت اسلامي تشكيل بدهد؟ بگذريم كه در بحبوحهٌٌ فريادهاي «آزادي قدس از طريق كربلا»‌كه خميني سر مي‌داد، اصحاب ايران‌گيت با دادن سلاح به اين رژيم، عملاً جنگ‌طلبي او را دامن مي‌زدند. بالاخره بعد از عمليات بزرگ چلچراغ كه شهر مهران به تصرف ارتش آزاديبخش در آمد ، خميني مفلوك مجبور به قبول آتش بس شده و به گفته خودش جام زهر را سر كشيد! به عبارت ديگر علت اصلي پذيرش آتش بس به وسيله آخوندهايي كه دو نسل و اموال ملت ايران را به تاراج بردند ، حضور مجاهدهن و ارتش آزاديبخش ملي ايران در جوار خاك ميهن و عمليات آنها بر عليه پاسداران جنايتكار بود. 

Read More

دو جوان یک بسیجی را به‌ شدت گوشمالی دادند ...

صبح روز جمعه در خیابان انقلاب نزدیک دانشگاه تهران، دو جوان موتورسوار یک بسیجی را به‌شدت گوشمالی دادند. وی در حال پخش تراکتهای تبلیغاتی رژیم بود که مورد تهاجم جوانان قرار گرفت، و تراکتهایش پاره و خودش مضروب و مجروح بر جای ماند. جوانان از صحنه دور شدند و گشتهای موتوری رژیم که خودشان را به صحنه رساندند چیزی عایدشان نشد

 در بام توچال تهران نیز جوانان و مردم با مزدوران انتظامی درگیر شدند. مزدوران به بهانه‌های آخوندساخته بدحجابی مزاحم دو دختر جوان شده بودند 

مزدوران در وحشت از هجوم جمعیت از گاز اشک‌آور استفاده کردند. اما در برابر ایستادگی جوانان حاضر در صحنه نتوانستند کسی را دستگیر کنند و ناگزیر از عقب‌نشینی شدند

 در پست ایست بازرسی بزرگراه بابایی تهران در ساعت ۱۳.۳۰ جمعه  9مرداد، یک جوان موتورسوار حاضر به ایست و مورد بازرسی قرار گرفتن نشد و با عبور از میان گله مزدوران یکی از آنان را که می‌خواست مانع او شود نقش بر زمین کرد و از صحنه دور شد

Read More

آخرین عکسها از اعتراضات اقشار به جان آمده در شهرهای مختلف ايران

Read More